Το συγκεκριμένο έργο αφορά στην Αποκατάσταση Επανάχρηση της διώροφης παλιάς οικίας στην ιστορική πόλη του Ναυπλίου. 

Έχοντας αναπτύξει γενικότερα τη θεωρία  “patterns of memories” , έχουμε φτιάξει ένα σχεδιαστικό συντακτικό που απαντά σε ζητήματα παράδοσης, τοπικών χαρακτηριστικών κτλ. Η θεωρία αυτή στοχεύει στο να συνθέσει μία νέα τυπολογία ερμηνεύοντας και αποκωδικοποιώντας τα τοπικά μορφολογικά και πολιτισμικά συστήματα, συνδυάζοντάς τα με τη σύγχρονη χρήση και την ανάγκη του νέου κατοίκου, την εφαρμόζουμε τμηματικά στο έργο αυτό. 

Βασιζόμενοι στο δίπτυχο Körper- Haut (σώμα – επιδερμίδα) του Peter Zumthor, τα αρχιτεκτονικά μέλη του κτιρίου συμμετέχουν στην τμηματική από-κάλυψη του φέροντος οργανισμού (σώμα), ως μνημονική παρακαταθήκη της κατασκευαστικής διαδικασίας της εποχής του κτιρίου, και ταυτόχρονα επι-κάλυψης άλλων (επιδερμίδα) αποδίδοντας το προσωπικό σίγμα του χρήστη κάθε φορά. Το σύστημα μοτίβο αυτό σώμα – επιδερμίδα οργανώνει συνθετικά την πρόταση.

Ταυτόχρονα σε κάθε όροφο λόγω της διαφορετικής υλικότητας και χωρικότητας προσαρμόζονται διαφορετικά μοτίβα. 

Ισόγειο: Το ισόγειο διατηρεί το χαρακτήρα του «υπόσκαφου» χώρου εντός της πέτρινης τοιχοποιίας που αναδεικνύεται, αποκαλύπτοντας τα συνδετικά στοιχεία της όπως ξύλο και κεραμικά τα οποία αποτελούν και τα βασικά υλικά της επίπλωσης του χώρου που σχεδιάζονται ως αναπόσπαστα στοιχεία αυτού.

Όροφος: Ο όροφος, όλος κατασκευασμένος από ξύλινο σκελετό και μπαγδαδότοιχων, αποκαλύπτεται τμηματικά φτιάχνοντας μία αλληγορία μοτίβων: ενώ διατηρείται ο διαχωρισμός των δωματίων «οντάδων», ενοποιείται «οπτικά» αλλά λειτουργικά στο κέντρο της ζωής κατοίκησης γύρω από τους δύο κεντρικούς τοίχους σε σχήμα Τ, των οποίων και αποκαλύπτουμε την εσώτερη κατασκευή τους. Οι «οντάδες» ξεχωρίζουν ως ενότητες μέσα από τις διαφορετικές αποχρώσεις των επίπλων ως «χώροι μέσα στους χώρους». Οι χρωματικές επιλογές αποτελούν ένα μοτίβο θραυσματικής μεταφοράς των χρωμάτων της παλιάς πόλης του Ναυπλίου.